Liefste dagboek, 30 juni 1992

De laatste dag van het schooljaar, een triestig geval.”

Schreef ik met m’n glittergelpen – puur genot na een heel schooljaar blauwe vulpen – plakkend van de Nivea zonnecrème. Een ketting met tutjes aan mijn nek. Het vooruitzicht van eindeloze weken vakantie. Zwembadje in de tuin – eind juni vermoedelijk nog niet vol met zwalpende grasvlokken. (Het waren trouwens de beginjaren van die harde-wand-zwembaden. Na jaren waarin je eerst nog je badje moest opblazen tot je zwarte vlekken door je ogen zag, hadden we nu de garantie dat er geen gat in kon. Of we moesten al heel erg ons best doen. Maar gevaar school nog steeds om de hoek: een knal of val tegen die zwembadwand en in een wup liep dat zwembad leeg).

Die zomers begin de jaren ’90 toch.


Die eindeloze zomer, dacht ik toen in 1992.

​Een triestig geval vond ik dat einde van ’t schooljaar dus. Ik had geval vermoedelijk ergens gelezen en vond dat wel cool. Cool had ik vermoedelijk nog nergens gelezen. Ik zal het dus tof gevonden hebben.

Eind juni maakte me – toen al, ik was 11 – wat weemoedig. Was het dat idee van eindeloosheid. ‘Binnen hoeveel weken gaan we op vakantie naar Oostenrijk?’, ‘Wanneer gaan we naar Dadipark/Puyenbroek (zó lang in de auto? Ok, minder lang dan Oostenrijk wel)’, ‘Wanneer is het hier die grote buurt barbecue?’ Ik maakte ontelbare aftel- en scheurkalenders nadat ik op 29 juni die hele pak vakantieblaadjes in één trek had ingevuld.

Ook dàt moest ik al niet meer doen.

Ik was – toen al dus – op zoek naar prikkels, naar vooruitzichten, naar dingen om te doen.

Maar ik wou dan wél weer geen opgelegde dingen. Zo ben ik ook. Zo was ik toen al. Geen kampjes en speelpleinen. Liever mijn dagen zélf invullen (met het maken van aftel- en scheurkalenders, ik zeg maar iets. En het afwerken van onze takenlijstjes, maar die verdienen een nieuwsbrief-speciaal-aan-hen-gewijd). En me vervelen. Goh, ik heb me verveeld. En daarna kreeg ik de geweldigste ideeën, voor een nieuwe aftel- of scheurkalender bijvoorbeeld. Herorganiseerde ik m’n kamer. Maakte ik een quiz. Een machine (de auto3machine, waanzinnig dat) of een clubje (de Truffels).

(Goh, ik heb jullie nog veel te vertellen)

Weet je, even flash forward naar 2022, dat eind-juni-gevoel heb ik nu ook weer. Maar ik noem het niet triestig. Ook niet meer eindeloos. Ook geen geval.

De voorbije jaren gingen we begin juli op vakantie. Dit jaar pas in augustus. Ik vloekte soms de voorbije jaren: ‘In de drukte van het einde van ’t schooljaar nog een beetje inpakken ook, en pcr-testen plannen ook. Jo, gie treze, waar zat je met je gedacht’.

Elke eind-juni wist ik dus amper waar mijn hoofd stond, naast het schoolse einde en all the usual , was het van inpaklijsten maken (mijn ultieme packlist vind je trouwens hier), en nog zelf inpakken ook. Want ’t is niet omdat je inpaklijsten maakt dat inpakken vanzelf gaat. Je moet het wel nog nemen (als alles een vaste plek heeft tenminste, die een beetje logisch is). Of zoeken (indien niet alles een vaste plek heeft, die vermoeilijk ook niet logisch is).

Maar dit jaar voel ik me na de stress en drukte van eindtoetsen en 741 activiteiten op school precies weer gelijk 30 jaar geleden.

Is het omdat het schooljaar weer voorbij is?

Onze oudste zo oud is als ik, toen in 1992 (en even graag zélf zijn dagen invult).

We pas in augustus op vakantie gaan?

Of gewoon de routine, én de drukte – en prikkeeeeeeeels! – van school, waar we allemaal ook wel op vloeken bij momenten, nu wegvallen. En nu dus een maand: de jongens, hun schermen en ik. Hahah.

We gaan opnieuw een evenwicht moeten zoeken. Elk onze plek zoeken.

(Ons gerief zoeken? Nee jong, dat niet hier.)

De komende weken ga ik weer enkel online coachen. Kwestie van dus genoeg tijd te hebben om dat evenwicht te zoeken én te houden. Lijstjes en kalenders te maken (nog steeds). En me af en toe eens goed te vervelen.

Hoe zit het bij jou?

Durf je je ook eens te vervelen? Aanrader hoor. Vooral wat erna komt.

Of heb je pittiger weken in ’t vooruitzicht? Dan heb ik ook een aanrader. Hah, daar is Practical Joke.

Binnenkort een verhuis? Of wil je september starten met goeie voornemens, zodat je in ’t vervolg dus sneller je gerief terugvindt? Overzicht hebt in spullen? Evenwicht en contentement voelt in je huis? En je daarna misschien ook eens goed kan vervelen?

Klik dan hier, en we plannen een online quick win coaching in.

In anderhalf uur zoek ik samen met jou uit waarmee je struggelt, en wat jou weer overzicht kan geven. Wat jou weer in gang kan zetten.

Mijn favorietjes: een aankomende verhuis. Verbouwingen. Herinrichting of organisatie van een bepaalde ruimte. Nieuwe gewoonten die werken voor jou, en die je kan volhouden.

Een Ware Quick Win dus.

Zoals Klaartje schreef: Ik wil je bedanken en stuur je een dikke vette highfive! Ik denk soms, allé dat is nu toch geen rocketscience, waarom kan ik dat nu niet zelf, maar je hélpt echt en bent gewoon een kei toffe madame, ik ben fan.

Of hier, Joyce: Jouw tips zorgden er mee voor dat de verhuis vlot liep en de eerst zo onoverkomelijk lijkende stapel dozen in een mum van tijd weggewerkt waren.Telkens er nu weer een stukje afgewerkt is, is het dan ook makkelijk om de juiste doos te nemen en uit te pakken. Een heerlijk gevoel. De verhuis werd ook een nieuwe start op vlak van ochtendroutines en andere gewoonten die mee helpen aan een opgeruimd maar leefbaar huis.
Ik raad het dus iedereen aan om een Joke onder de arm te nemen.

Ohja, in de zomer mag die online quick win coaching gerust met iets anders dan een koffie erbij.

(Anders ook hé, daar niet van).

Santé,

Op de zomer van 2022, met prikkels en verveling, schermen en spelen. Allemaal schoon in evenwicht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: